Wielkanocne tradycje w Polsce są ściśle związane z wiosenna pora roku  oraz ze starymi zwyczajami, które oryginalnie pochodzą z czasów pogańskich. W niektórych częściach Polski, odejście zimy było przyspieszane obserwacja uroczystości nazywanych „Marzanna”. Wielka wypchana kukła, nazwana Marzanna, ubrana w łachmany, umieszczona na kiju, niesiona była z głośnym śpiewaniem przez młodzież do najbliższej rzeki lub stawu. W tym miejscu kukła zostawała zatapiana. Jeśli nie było w okolicach wody, kukła była przenoszona na pole, gdzie zostawała spalona. Marzanna była symbolem zimowych trudności, chorób oraz śmierci. Zniszczenie Marzanny miało charakter magiczny, miało przyśpieszyć zakończenie zimy ale i przyjście długo oczekiwanej wiosny. Niektórzy mogą pamiętać, kontrast pomiędzy nastrojem postu a Wielkanocy był potężny, zwłaszcza w Polsce. Poszczenie i umartwianie się przez 40 dni postu można było dokładnie zauważyć.

    W Wielki Piątek, niektórzy ludzie ograniczali się do spożywania tylko chleba i wody, a czasami śledzi. W tym dniu smutek i powaga panowały. Nastrój ten był nasilany poprzez śpiewanie w skarżący sposób smutnych , żałobnych pieśni postnych przez chóry. W jednej z tych pieśni, Jezus tragicznie pyta:

„Ludu, mój ludu! Cóżem ci uczynił?

W czym żem zasmucił, albo w czym zawinił?

Jam cię wyzwolił z mocy faraona,

A tyś przyrządził krzyż na me ramiona.”