|
|
Strona Główna  Informacje Repertuar Kurpie
Z dziewiczego lasu północno- wschodniej Polski pochodzi krzepki i porywający zestaw tańców. Zestaw rozpoczyna się od tańca nazywanego „konik”. Jeden z mężczyzn unoszony jest jakby jechał na koniu, który kompletnie stworzony jest przez samych tancerzy. Konik rozpada się i tancerze ustawiają się w szereg, w którym tańczą, naśladując mimicznie, rząd maszerujących kaczek. Różnorodne kokieteryjne i tętniące życiem tańce następują po sobie, punktem kulminacyjnym jest entuzjastyczny „Powolniak”- taniec, który wypełnia scenę wirującymi tancerzami.
Historia kostiumu kurpiowskiego Terytorium, które tworzy region Kurpiowski było przez wiele wieków wielką puszczą. W rzeczywistości są dwa główne regiony Kurpiowskie, Puszcza Zielona i Puszcza Biała. Ludzie osiedlali się tutaj w pierwszej połowie XVI wieku, większość od Mazowsza na zachód. Pomimo to przez ostatnie czterysta lat, leśniczy, myśliwi, smolarze, rybacy, rudnicy i bartnicy z Kurpi stworzyli bogaty i żywy folklor. Ich tekstylia są uważane za najpiękniejsze i najbardziej wyszukane w całej Polsce. Mimo iż są oni mieszkańcami lasu, ich tańce maja podobne energiczne ruchy jak w Góralskim- może dlatego, ze mają silne nogi od wędrówek i wspinaczek!
Są znaczące różnice między kostiumami z Puszczy Białej i Puszczy Zielonej. Mężczyźni ubierali brązowe lub rdzawe płaszcze (sukmany), związywane w okolicach talii czerwoną szarfą. Posiadała ona od 12 nawet do 50 fałd, co było oznaką władzy i zamożności. Dolna część sukmany miała zwłaszcza dla bartnika bardzo ważne zastosowanie praktyczne. Zarzucona na głowę chroniła go przed użądleniem. Pod spodem mieli białe spodnie- portki. Ich koszule były wykonane z białego lnu i miały mały wykładany kołnierzyk związany niebieską lub czerwoną tasiemką. Czasami krótki czerwony żakiet był ubierany. Na północy mężczyźni nosili ciemnobrązowe kapelusze, zwane grzybkiem( wyglądały jak odwrócony w połowie obcięty borowik) podczas gdy na południu noszono czarne czapki typu maciejówka oraz rogatywki, nazywane- cztery prawdy. Powszechnie noszonym obuwiem były łapcie zwane kurpiami, chodaki- wyglądem przypominające kierpce górali, a także buty z cholewami.
Kobiety z północnego regionu Kurpiów najczęściej ubierały czerwone spódnice ( na południu są one zielone) oraz zielone kamizelki (gorset), przyozdobiony na brzegu czerwoną wstążką. Białe lniane bluzki miały niewielkie zdobienia mimo to kobiety zawsze nosiły naszyjniki robione z lokalnego bursztynu. Kołnierzyki i mankiety były wykańczane koronką szydełkową Bardzo starym elementem ubioru kurpiowskiego były czarne kapelusze (czółka) udekorowane kwiatami lub wstążkami. Na południu Kurpi możemy zauważyć bardziej wyszukane hafty i robótki ręczne. Kobiety nosiły tutaj na głowach czepki, zwane cypkiem z kocurem (lub ze skrzydłami) oraz szlachecki. Oba były wykonane z bawełnianego tiulu ozdobionego haftem. Zielone spódnice z doszytym stanikiem, czyli kiecki, były tradycyjnym ubiorem kobiet z południa czyli z Puszczy białej.
Tłumaczyła i na podstawie „Polskie Stroje Ludowe” Elżbiety Piskorz – Branekova , Warszawa 2003, uzupełniła Wioletta Puzyrewska
|
|
Wiadomości
|
Jesteś zainteresowany przyłączeniem się do Polskiego Zespołu Tańca Ludowego „Syrena”? |
|
Czytaj całość…
|
|
|
|
|
|
